Ο γητευτής της ελπίδας

Όνειρα χαραγμένα στην πέτρα,
κομμάτια ψυχής, σταλμένα χωρίς παραλήπτη,
παραδόθηκαν στη λήθη του χρόνου.
Ό,τι γράφτηκε στην πέτρα είναι αιώνιο,
κοιμάται η ελπίδα,
«και είναι τόσο ντελικάτη»,
ξέβαψε το όνειρο…
Η ζωή το παρέσυρε στο παζάρι της ουτοπίας,
το παρέδωσε σε ταγμένους Πιλάτους,
σε ανίδεους κόλακες
και επιτήδειους θωπευτές.
Έχασε την αίγλη του σε ανερμήνευτα λόγια.
Μια κουκίδα στον τοίχο, ένα πράσινο στίγμα,
ένα «γεια!».
Άνοιξε το όστρακο…
Και το όνειρο αναδύθηκε στο νησί της Αφροδίτης.
Πήρε υπόσταση, αναγεννήθηκε…
Κι άρχισε να ζει!
Ευγνωμοσύνη στον «γητευτή» της ελπίδας.

Λίγα λόγια από τη συγγραφέα...

Είμαι η Μαίρη Σταβάρη-Ασημακοπούλου.
Γεννήθηκα στην Κέα (Τζια).
Είμαι το τέταρτο παιδί του Γιώργου και της Ελευθερίας και έζησα στην Αθήνα.
Είμαι παντρεμένη και έχω μια υπέροχη κόρη και μια ακόμα πιο υπέροχη εγγονή. Είμαι υπερήφανη για την οικογένειά μου.
Το νησί μικρό, οι δυνατότητες εξέλιξης ελάχιστες, τα όνειρά μου απλώς όνειρα…
Παίζοντας με τον ήλιο και τον άνεμο, στην απεραντοσύνη της αθωότητας, έφτιαχνα μια Ατλαντίδα απρόσιτη από όλους και εκεί ζούσα την ψευδαίσθηση, αποτυπώνοντας πάνω στις πέτρες τους μικρούς θησαυρούς μου.
Πάντα ήθελα να μοιραστώ τις σκέψεις μου και τις ανησυχίες μου με τους ανθρωπους. Αυτόν τον στόχο όμως τον πρόλαβε η ζωή. Εργασία, γάμος, παιδί, κούραση, αντιξοότητες… Ο στόχος ξεμάκραινε και σιγά-σιγά γινόταν πόθος, αλλά η φλόγα του δεν έσβηνε.
Μέσα στα κουτάκια της λογικής που τοποθετούμε στο μυαλό μας για να τα διαχειριστουμε καλύτερα, αποφάσισα να δημιουργήσω κι ένα ξεχωριστό κουτάκι, ένα δωμάτιο όπου έμπαινα κάθε βράδυ, όταν άνθρωποι και προβλήματα έπεφταν για ύπνο. Εκεί τοποθετούσα τη φλόγα του πάθους μου για δημιουργία και κατέθετα την ψυχή μου.
Αυτή παραθέτω τώρα… Aπλή, ανεπιτήδευτη.