Por diferentes razones ligadas a sus procesos históricos, las sociedades iberoamericanas han tenido una relación conflictiva con sus pasados, negándose a reconocerle a los metarrelatos efectivamente contenidos en las tradiciones de sus antepasados reales (indios, negros e ibéricos) la condición de tiempo arquetípico, proto-histórico. Lo sustituyeron, entonces, otorgando a una cultura ajena la condición de antecesora de la propia. Ciertos fenómenos determinaron que la elegida fuera la Antigüedad Helénica, constituyendo esta para Iberoamérica, “no solo un modelo estético y filosófico (como lo fue para el Renacimiento), o político e ideológico (como ocurrió con la Ilustración) sino una madre adoptiva, amada como se ama al hijo no consanguíneo, pero por el que se vela quizás con más empeño puesto que constituye la esperanza de compensar la infecundidad signada por la  suerte.”

Το βιβλίο «Meandros Iberoamericanos» (Ιβηροαμερικανικοί Μαίανδροι) είναι αποτέλεσμα εννέα χρόνων έρευνας γύρω από  τις ιδιαιτερότητες του λογοτεχνικού διαλόγου μεταξύ Ελλάδας –κυρίως της Αρχαίας, αλλά όχι μόνο– και Ιβηρικής Αμερικής.

Η έρευνα αυτή  δείχνει ότι η Ελλάδα ήταν από την αρχή της ίδρυσης του «Νέου Κόσμου» (είτε την πρώτη αρχή, όταν ο Κολόμβος έφτασε στην Αμερική, είτε την κυριολεκτική αρχή, τον δέκατο ένατο αιώνα, όταν άρχισαν να απελευθερώνονται οι Αμερικανικές Χώρες) το «καλό παράδειγμα» που έπρεπε να ακολουθήσουν τα έθνη για τον αυτοπροσδιορισμό τους.

Η Ελλάδα λειτούργησε –και ακόμα λειτουργεί– σαν καθρέφτης μέσα από τον οποίο οι Ιβηροαμερικανοί συνειδητοποιούν την εικόνα τους. Ανάλογα με τις εποχές, ο Όμηρος, ο Πλάτωνας, ο Ηράκλειτος, η Αρχαία Θρησκεία, μέχρι και ο Jean Moréas (Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος) μεταξύ άλλων, έχουν γίνει έμπνευση πολλών συγγραφέων της Ιβηρικής Αμερικής. Το παρόν βιβλίο προσφέρει σχετικές αναλύσεις ιδιαίτερα για τα έργα των: Ruben Dario, J.C.Onetti, J.J. Olmedo, G. Prieto, J. Zorrilla de San Martín, C. Drummond deAndrade, João Guimarães Rosa, Leopoldo Zea, Αlejo Carpentier. Ένα κεφάλαιο είναι αφιερωμένο στον Σεφέρη και παρουσιάζει τις διαφορές και τις συμπτώσεις στον διάλογο τόσο της Νέας με την Αρχαία Ελλάδα όσο και της Αρχαίας Ελλάδας με την Ιβηρική Αμερική.

Το «Meandros Iberoamericanos» είναι ένα επιστημονικό βιβλίο που, ωστόσο, παραμένει προσιτό σε όσους έχουν περιέργεια για τα ζητήματα που πραγματεύεται. Αποτελεί επίσης ένα αφιέρωμα στον αδελφικό δεσμό μεταξύ Ελλάδας και Λατινικής Αμερικής, στον δεσμό ανάμεσα σε δύο ηπείρους, που εξακολουθεί να τις περικλείει και να τις ενώνει ο «αψόρροος» κατά Όμηρο Ωκεανός.

Λίγα λόγια για την συγγραφέα...

Η Claudia Costanzo Δαλάτση γεννήθηκε στην Ουρουγουάη, όπου σπούδασε Λογοτεχνία και Παιδαγωγικές Επιστήμες. Εργάστηκε εκεί ως καθηγήτρια πανεπιστημίου και δίδαξε Λατινοαμερικανική Λογοτεχνία, Θεωρία της Λογοτεχνίας, Σημειολογία και Ερμηνευτική, στην έδρα της οποίας υπήρξε επικεφαλής. Στη Βραζιλία ολοκλήρωσε τις διδακτορικές σπουδές της στη Συγκριτική Λογοτεχνία. Ήρθε στην Ελλάδα με υποτροφία του Υ.Κ.Υ., για μεταδιδακτορικές σπουδές που ολοκλήρωσε το 2006 στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 2008 είναι καθηγήτρια Λατινοαμερικανικής Λογοτεχνίας στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ). Έχει πραγματοποιήσει (είτε ως μέλος ερευνητικών ομάδων, είτε ατομικά) βασική έρευνα στο επιστημονικό της πεδίο, αποτελέσματα της οποίας έχουν δημοσιευθεί σε συνέδρια σε διάφορα μέρη του κόσμου, σε επιστημονικά περιοδικά και σε βιβλία. Μεταξύ των βιβλίων της διακρίνονται οι τίτλοι «Algunas recurrencias en las LiteraturasIberoamericanas» (Μερικές Επαναλήψεις στις Ιβηροαμερικανικές Λογοτεχνίες), Αθήνα, Οσελότος, 2010 και «Meandros Iberoamericanos» (Ιβηροαμερικανικοί Μαίανδροι), Αθήνα, Οσελότος, 2013. Από το 2005 μέχρι και σήμερα, βασικός άξονας της ερευνητικής εργασίας της είναι η παρουσία του ελληνικού πολιτισμού στη λογοτεχνία της Βραζιλίας και της Ισπανόφωνης Αμερικής.